Reünistenblad

Uit ons reunistenblad nr. 80

Zo dadelijk komt er weer één, zo’n evergreen van Hent, pseudoniem van wijlen Harry Hoeneveld. De Kiep heet het verhaal. Het werd gepubliceerd in het Quickblaadje van mei 1931 (18e jaargang, nr.11). Het speelt zich af in de lente, het jaargetijde waarin ieder mens opvrolijkt en zodoende een beetje een ander mens wordt. De zon, het nieuwe leven; het verse, ongerepte groen; het lengen der dagen, dat alles samen heeft een positieve uitwerking op ons mensen. Een nieuwe lente en een nieuw geluid, is het begin van het gedicht Mei van Herman Gorter (1864-1927). Voor mijzelf zijn de maanden mei en juni daarom ook mijn meest favoriete maanden van het jaar.

De doldrieste fietstocht van Hent en zijn maatje Hoekie (Bertus Hoekstra) in het verhaal, in het begin van de jaren 30, gaat door het buitengebied. Daar paste toen bij: Leve de natuur!

Nu zijn daar Nijmeegse stadswijken verrezen waar puur natuur grotendeels plaats gemaakt heeft voor steen, beton, en uitlaatgassen en het geluid van het voortrazende verkeer. Het kan verkeren, Breero zei het al in de 17e eeuw…

In mijn eigen jeugd was bijvoorbeeld de Dukenburg, gelegen richting Wijchen, een grote boerderij in het wijdse landschap van alleen maar boerenakkers. We gingen daar weleens appels halen. Nijmegen hield toen ongeveer op een eindje voorbij de Lourdeskerk aan de Hatertseweg. Liep je dan door naar het dorp Hatert, dan moest je door een soort niemandsland, de Hatertse hei, waar ik menig bosje geplukt heb. Heerlijk, dat nostalgisch mijmeren…

Maar nu is het genoeg. Over naar Hent en Hoekie tijdens hun kolderieke fietstocht. Veel leesgenot!

 

Louis Godschalk

DE KIEP

 
Hent Hoeneveld

 

Als de kouwe doage veurbêj binne, as oan de boome het jonge blad begint te komme, as ’s oaves up Heijendoal den nachtegoal wer wurdt geheurd, as de frouwe de leste hand legge oan het gròte wêrek, wa-se de schoonmoak noeme… dan is oek veur ons, manne, den têd veur nieuwe grote doade wer oangebrôke.

 

Dien Soaterdag-e-middag fietste Hoekie en ik ien de richting Hoatert. De son scheen lekker en het begon al oardig wêrem te wurde. We reje rustig langs den weg. Ien de boome sjillepte de mussche en hoog ien de luch heurde we d’n leeuwerik. We genote fan het veurjoar en un goeie segoar. En zeeje nie veul.

 

Een mins kan soms roare gedachtes kriege. En gekke dinger doen. Ien ens stelde Hoekie veur um langs den Winkelstêg en den Groafschenweg noar Wijchen te fietse. En um het herdst. Gek veurstel. En ik wier zoe gek um d’r op ien te goan. We gooide het segoar-e-wêg en sette de sokke d’r ien. Hoatert deur, rechsaf, langs boerderije, geploegde en geëgde akkers, bloeiende boome, dwers deur een troep kiepe, Groafscheweg, Teersdèk, rechsaf noar Wijchen, als mar stief neves elkoar, dan den eene een wiellengte veur, dan den ander, trappende, hêgende, en ien ’t lest oek sweetende. Weg woare ien ens alle gedachtes oan het mooie veurjoar.

 

We wonne het gin fan tweeë. Want réje tegeliek de Wijchensche mert op. Veur een kefé gonge we sitte uutbloase. En doar, onder het genot fan een putje bier en een nieuw segoar ferkloarde we mekoar veur gek. We wiere bek-af en stief ien de beene. Mar we moste nog trug en doarum blêve we mar nie te lang sitte. We betoalden en fertrokke wer… Ifkes buuten het durp soage we ien ens een stuk of twintig kiepe over den weg komme. We perbeerde-n-er nog tussche deur te rije mar nee, het lukte nie. D’r sneuvelde d’r enne. “Wa doen we nou?”, seit Hoekie. “Niks”, seg ik. “Kallem deurrêje. En de kiep loate legge.” “As den boer het mar nie gesien het!”, seit ie “want dan biw-we nog nie gelukkig. Die minse bin ien stoat um je achternoar te komme!” “Niks oan te doen”, seg ik. “We koste-n-et nie hellepe.” En we reeje kallem deur. Mar ik fertrouwde-n-et nie erreg. En toen we een endje ferder woaren, loerde-n-ik stiekem oaver m’n schouer achterum. En doar hajje-t-al! Achter ons drie boere up de fiets. En den middelste hai den dooie kiep veur op het stuur. Ik sen têge Hoek: “Doar hê-je ’t al. Doar kommes e-n-al oan mit de kiep”. En hèj umgekeke. “Bers”, seit ie, “as da mar goed aflopt!” En mit onse stieve spiere sette we d’r nog een keer de sokken ien. Mar och, het gong nie herd. Wel moakte we elkoar wês asdat we snel reje, mar ellek keer awwe achterum kêke, woare de achterfollegers dichterbêj gekomme. Ien ’t lest durste we nie mer rum te kieke. “Wa’n middag!”, hêgde Hoekie, “ik kan hurst nie mer! “Da hê-je nou fan je gekke gerees!”, seg ik. En tegeliek hiele we allebêj ien… En op het êgeste ogenblik stove-n-ons drie jonges veurbêj. Den middelste hai up het stuur… een bos willegekatjes. Fan srik stapte we af en kêke mekoar oan mit gesichte die nie veul ferstand uutdrukte. “Was seg je me doar nou fan?” froagt Hoekie. “Niks”, seg ik.